Een blog over vertragen.
Naar mijn idee hoognodig gezien de snelheid waarmee we geacht worden te leven.
Zoals ik op de pagina over mijzelf geschreven heb, ben ik ruim twintig jaar geleden bewust gaan vertragen.
Dat wil niet zeggen dat ik op mijn krent ben gaan zitten.
Maar wel dat ik een aantal bewuste keuzes heb gemaakt in hoe ik mijn leven inricht.
In dit blog deel ik mijn manier van vertragen in het dagelijkse leven.
Snelle maatschappij
Onze maatschappij is ingericht op snelheid, nu direct en meer van alles.
Vandaag besteld, morgen in huis en soms zelfs nog dezelfde dag.
Gemak dient de mens en ondertussen is een groot deel van de mensen één grote stressbal.
Sta ik in de supermarkt en kijk ik om mij heen, dan is alles gericht op binnen een half uur een ‘maaltijd’ op tafel te hebben.
Voorgesneden groenten, kant-en-klaar pakketten en aardappelpuree uit een pakje.
Het schap met soep en snelle noedel-dingen puilt uit evenals het diepvriesvak met pizza’s.
Loop ik langs een school, dan staan er rijen met auto’s te wachten om kinderen uit of in te laden.
De fietsenstallingen op het schoolplein nemen steeds minder ruimte in.
Want het aantal kinderen dat op de fiets naar school gaat, neemt af.
Als ik dit zo zit te typen, krijg ik een gehaast gevoel.
Zoveel onrust als dit verhaal enkel al uitstraalt, hoe is dat dan als dit je leven is?
Dit blog schrijf ik in de tijd van de laatste weken van de herfst.
De tijd dat we naar de vertraging van de winter toe gaan.
Die tijd van het jaar waarin we tijd te nemen hebben om te rusten, tijd te nemen om te verwerken en boven te laten borrelen wat we in de lente willen laten ontkiemen.
Vertragen, hoe dan?
Eigenlijk is het antwoord daarop heel eenvoudig.
Vertragen is voor mij de tijd nemen om dingen te doen.
Gaan zitten met de aardappelenbak en een pan om aardappelen te schillen en boontjes af te halen.
De was uit de wasmachine halen en buiten ophangen aan de waslijn.
Lopend of op de fiets naar de winkel om boodschappen te doen.
’s Morgens groenten snijden en een verwarmende soep maken voor bij de lunch.
Twee uurtjes spelen met mijn naaimachines om kleding te maken.
Bloemen plukken en schikken in een vaas.
Een voedzame maaltijd koken en dan met het hele gezin een uur aan tafel zitten om te genieten van het eten en elkaar.
Vertragen zit voor mij in de tijd nemen voor de dagelijkse dingen.
En dat doe ik al meer dan twintig jaar.
Ook, of eigenlijk juist, toen de kinderen klein waren en ik in mijn eigen praktijk werkte.
Ze vertellen nog steeds over de keren dat we op de slee naar school gingen.
Dat ze op het aanrecht zaten en de kom uit mochten likken van de chocoladepudding die ik aan het maken was.
Want de tijd nemen voor dingen betekent ook dat je aandacht schenkt aan dat wat je doet of aan degene met wie je bent.
De tijd nemen voor dingen is meer leven vanuit je lijf in plaats van alleen leven vanuit je hoofd.
Het maakt dat je weer creatief kunt zijn omdat je de tijd neemt om dingen met je handen te creëren.
Of dat nou een soepje is, een tekening of een mooie vaas met bloemen schikken voor op de tafel.
De tijd nemen voor dingen schept rust………..en maakt dat je leeft in het hier en nu.
Kies waar je wilt vertragen
Vertraag ik overal?
Nee, niet altijd.
Soms is het heel handig als iets vandaag besteld morgen bezorgd wordt.
Maar dan kies ik daar bewust voor.
Want we hebben meer keus dan we denken.
Neem in de donkere tijd van het jaarwiel eens de tijd voor dingen.
Bijvoorbeeld één dag in de week uitgebreid koken en tafelen.
Of doe de afwas wat vaker met de hand.
Hang de was aan de lijn in plaats van het in de wasdroger te proppen.
Maak een boswandeling, verzamel bladeren, eikels en kastanjes en leg ze in een mooie schaal voor op tafel.
Wat deed je graag als kind, pak dat weer eens op.
Tekenen, knutselen, lezen, of een legpuzzel maken.
Gun jezelf de tijd om er wat mee te doen.
Kies waar je de tijd voor wil nemen en maak vertragen onderdeel van je leven.
En wie weet, als steeds meer mensen dat doen, wordt de tijd nemen voor de dagelijkse dingen weer de norm in onze maatschappij.
Voel je de rust die daardoor kan ontstaan?
Warme groet, Astrid
